3 دی 1390

مولف: منوچهر اسکندری چراتی

دماوند

ای کــوه سترگِ برف بـــر دوش       ای قلــــــۀ رازدار خامـــــــــوش
با قامت تاق و بُرز و کوپـــــــال       بر نطع زمین، چو رستــــــم زال
خارای تو را صلابــــــت گـــــرز       ای خسته ترین چکــــاد البـــــرز
هر گرد دلیر کـو خطـــــر کـــرد       روزی ز گریـوه ات گـــــذر کـــــرد
آزاده اگر دمی امان جســـــت       در دامن امنت آشیان جســـــت
گوینــــد کـــــه آرش کمانــــدار       تمثیل بزرگ عشـــــق و ایثــــار
بنهاد به شانـــۀ تـــو گامــــش       آوازه گرفــت بــا تـــــو نامــــــش
سیمــــرغ ستیغ قــلۀ قــــاف       با عشق تو در جهــان زنـــــد لاف
با هیبتـی این چنین تهمتـــن!       فـــــرزانــــۀ داغــــدار میــهـــــن!
ز ابریشم زلفت آشکـار است       غم های دل تو بی شمار اسـت
در پای تو هر شقایقی رُست      غم نامــــۀ سرخ دفتــــر توســـت
حیران ز جهان ِ جـور و بیــــداد       ای تشنــــــۀ روزگـــــار آبـــــــــاد
با نغمــۀ رود خـــود هــــم آواز       می نالی و قصه می کنی ســاز
از داغ و دریـــــغ پــــاکبــــازان       از جـــان نجیـــــب ســرفــــرازان
از مــانی و مــازیــار و مـــزدک       فرزنـــــــد دلاوری چــــو بابــــک
وز زادۀ لیــــث نیـــــــک آییـــن       تــا مرد کبیــــر کشته در فیــــن
پیداست که از زمانـــۀ پســــت     در سینه تو را چه آتشی هست
هر لالــــه ز دامـــن تــــو رویـــــد     از داغ هـــــزارســـالـــه گویـــــد
روزی که ز تیــغ تــــازی مســـت     پیونـــد تمدن تــــو بگسســــت
وان روز که خصم سفله چنگیز       بر خنگ جنون کشید مهمیــز
تیمور دغل چو آن زمانه تاخـت       وز تودۀ سر مناره ها ســاخت
صد چشمه ز سینۀ تو جوشید       صــد رود کنار تو خروشیــــــــد
اینک به تظلــــم ای دماونــــد!       ای مظهــر دانـــــش خداونـــــد
تا سـوز دلت فـــرو نشانـــــی       آتش ز میــان نمـــی فشانــــی
با این همه داغ سرفــــــرازی       زیبـد که به فـــــرّ خود بنــــــازی
بر بـــام هنــــر ستارگاننــــــد       دیـریست که عصمت جهاننـــــد
در ملک سخن، قرین اعجـــاز       چون خواجۀ رند و شیخ شیــراز
دانـــای حماســـــه آن توانــــا       تا مـــرد طریـــق تـــــازه، نیمـــــا
زین گونه تو را ستارگان است       کز فخر، سرت به آسمان است
در مطلــــع روز ای نــکوچهـــر       بر کتف تو بوســه می زند مهـــر
عنقــای افق چـو پـــر فشانـــد       بـــر بـــام و در تــــو زر نشانــــد
مه در شب تیره چـون برآیـــــد       انـدام تــــو را به نقـــره سایـــــد
شب، محو شکوه فاخر توست       اختـر به کرشمه ناظــر توســت
در حلقۀ خاک، چـــون نگینـــی       شــه بیـــت قصیــــدۀ زمینــــی
مشتــاق ستیغ تو عقاب است       از یمن دمت صبا به تاب اســت
آلالــــه بــــر ِ تـــــو خو گرفتــــه       گلپـــــر ز دم تــو بـــــو گرفتـــــه
هر پیـــکِ نسم در سحرگـــــاه       آرد نفس تــو را بـــــه همـــــراه
در دشت، روانـــه جوی از تــــو       دارد خـــــــزر آبـــــروی از تــــــو
همســـــاز نـــوای آبشـــــــارت       بــــا زمزمه هــای جویبــــــــارت
گیـــرد چو هـــراز، راه هامـــون       بـــا نغمـــۀ شـــور یــا همایـــون
تحریر لطیف بـی کران اســــت       آرامش جـان خستگان اســــت
انبـــــوه درخـت بیشـــــه زاران       پیغــام تـــــو را بـــه روزگـــــاران
در گوش مسافران هستـــــی       خوانند که هان، مرو به پستـــی
از رعد و تگـــرگ و باد و بـــاران       گستاخــی بــــی امان توفــــان
هیچت نبود هراس و تمکیــــن       دل زنده در این جهـان چرکیــــن
تندیــــس شگفـت روزگـــــاری       بــــر شـانۀ خــــاک، استــــواری
بگسسته مباد مهر و پیونــــد       هان ای شرف وطن، دمـــاونــــد

 


ارسال این مطلب به دوست خود
ایمیل شما: ایمیل گیرنده:



ارسال نظر شما در مورد "دماوند
نام شما:
نظر شما:
امتیاز شما :
امتیاز صفحه:



نظرات شما در مورد "دماوند"
alizadehmohammadali 1392/11/08
این سایت شما ستودنی ست .